Зодрӯз муборак ба модар

Муборак зодрӯзат модари ҷон, Набинад ғам вуҷудат модари ҷон, Танат бедард боду хотират шод, Ки ман гӯям дурудат модари ҷон.

Аё модар лабат дар ханда бошад, Гули рӯят маҳи тобанда бошад. Барои заҳмате бар мо кашидӣ, Ба поят сар ниҳем арзанда бошад.

Модар фариштатар зи тамоми фариштаҳост, Номаш нишотбахши каломи фариштаҳост. Бо нури осмониву бо ҷисми хоксор, Болотар аз шукӯҳу мақоми фариштаҳост. Модар ба илтифоти Худованди бениёз, Дар маҳзари дуруду саломи фариштаҳост. Шоду ғамаш ба дидаи бедору меҳрубон, Ҳамрози субҳу ҳамдами шоми фариштаҳост. Модар дар офариниши дунёи тифли ноз, Пайваста бо марому низоми фариштаҳост. Эй Озарахш, шавкати ҳастии ҷовидон, Пайғоми модар асту ба номи фариштаҳост.

Аз ҷаннати оғӯши латифат, Асло накунам қасди раҳоӣ, Афришта нахонамат, ки МОДАР, Чу поктар аз фаришта ойӣ.

Рӯзи таваллуди ту, рӯзи нигоҳи борон, Бар шӯразори ташна, бар ин дили биёбон. Рӯзи таваллуди ту гӯё пур аз хаёл аст, Ёсу кабутару бод дар ҳайрати ту хоб аст.

Баҳори умратон бишкуфта хоҳам, Ҳаёти пурнишоту суфта хоҳам.

Фурӯғи дидагонат кам нагардад, Ғаме бар шодии ту зам нагардад. Ниҳоли умри худ дилшод бинӣ, Ниҳоли орзуят хам нагардад.

Осоиши умри мо шумоед, Бар риштаи меҳри мо вафоед. Дар ҳар нафасе шумо бо моед, Дар дидаву дил ҳамеша ҷоед.

Зодрӯзат муборак модарҷон!

Модарҷони ширинам, раҳнамои зиндагиям, хушзабонам, меҳрубонам, Зодрӯз муборак! Аз даргоҳи Худо талаб мекунам, асло танатон ба табибон ниёзманд нагардаду болои сари мо фарзандон ҳамеша соябон бошед!